کلان‌شهر تهران بناهای تاریخی، جاهای دیدنی و مکان‌های تفریحی بسیاری دارد؛ آن‌قدر که ممکن است بعضی نقطه‌های مهم توریستی‌اش از چشم پنهان بماند یا در شلوغی‌های خیابان‌هایش گم شود. بیش‌تر مسافرهای تهران، برای انجام کارهای تجاری و اداری به این شهر سفر می‌کنند و بیش‌ترشان نمی‌دانند، جاهای دیدنی تهران مانند گنجینه‌ای در این شهر جا گرفته‌اند. گنجینه‌هایی که قطعاً دیدن‌شان بعد از یک روز شلوgغ کاری، حسابی حال آدم را سرجایش می‌آورد. 

محله سنگلج

آنچه از موقعیت مکانی محله سنگلج، امروزه به‌صورت رسمی ‌قابل عنوان است، محدوده‌ای است در مرکز تهران که از شمال و جنوب به خیابان‌های امام خمینی (مریضخانه، سپه) و مولوی و از شرق و غرب به خیابان‌های خیام (جبه‌خانه) و وحدت اسلامی‌(فرمانفرما، شاپور) منتهی می‌شود. هویت قدیمی ‌محله و اسم‌های عرفی، کماکان توسط اهالی و قدیمی‌های محله برای قسمت‌های مختلف محله به کار برده می‌شود و هر بخش از محله، کماکان به نام قدیمی ‌خود خوانده می‌شود.

به‌ویژه بخش‌هایی از شمال و غرب این محله (یعنی پیرامون خیابان‌های امام خمینی(ره) و وحدت اسلامی)، همواره در نگاه عرفی اهالی قدیم و جدید تهران به‌عنوان بخشی از محله سنگلج شناخته می‌شده است. از همین رو است که خانه رضاشاه پهلوی، مدرسه ناموسِ توبا آزموده، مسجد میرزا عیسی‌وزیر و یا محل تولد علی حاتمی ‌در ذهن مردم با محله سنگلج یادآوری می‌شود و این در حالی است که همه اینها در همسایگی سنگلج امروزی هستند. در همسایگی شرقی سنگلج، یعنی بازار نیزگاه این درآمیختگی وجود داشته است. طوری که امتداد بازارچه شاپور وارد بازار می‌شد و یا چاله‌حصار و بازار در هم ‌تنیده بودند.

محله چشمه علی شهر ری

چشمه علی، چشمه ای هزاران ساله است که به گفته برخی، از دلایل شکل گیری تمدن در شهر ری محسوب می شود. در گذشته این چشمه را سورین یا سورنا می خواندند؛ عناوینی که می گویند به دودمانی در دوره اشکانی و ساسانی مربوط می شوند و شاید هم به سرداری از دوره اشکانی اشاره داشته باشند. به هر حال با آمدن اسلام، این نام به چشمه علی تغییر پیدا کرد.

در کنار این چشمه یک سنگ نوشته متعلق به فتحعلی شاه قاجار قرار دارد. این شاه قاجاری با دیدن سنگ نگاره های تخت جمشید، تصمیم گرفت نام خود را در مکانی از پایتخت که رفت و آمد زیادی دارد حکاکی کند. در آن زمان چشمه علی از مناطق محبوب بود و بازاری ها و دیگر ساکنان تهران به این مکان می آمدند و فرش های شان را می شستند. آنها باور داشتند که اگر فرش های شان را با آب این چشمه بشورند تمیزتر و شفاف تر می شود. به همین خاطر فتحعلی شاه به هنرمندان دربار دستور داد تا نقشی از وی بر روی یکی از دیواره های چشمه علی حک کنند.

امروزه این مکان نقش یک تفرجگاه را دارد و در فصول گرم میزبان کودکان و نوجوانانی می شود که برای فرار از کرمای هوا در آن به آبتنی و آب بازی می پردازند و لحظات شادی دارند. البته مردم هنوز هم برای شستن فرش های شان به کنار این چشمه می آیند و این رسم دیرین را زنده نگه داشته اند.

از دیگر دیدنی های مربوط به چشمه علی باید "باروی ری" را نام برد. باروی ری، یک دیوار دفاعی بود که در زمان حکومت اشکانیان، دورتادور شهر تاریخی ری را در بر می گرفت. امروزه فقط 3 کیلومتر از بقایای این بارو باقی مانده است که تنها قسمتی از آن که بازسازی شده بالای دیواره چشمه علی قرار دارد. 

محله کن

تهرانی‌ها با شنیدن نام محله کن به یاد شاتوت و توتستان‌ها و درختان گردو و طبیعت سرخوش منطقه می‌افتند. منطقه کن یکی از روستا‌های زیبای تهران قدیم (ری) بوده است.

نام دیگرش قریه رود است. به دلیل رودخانه زیبا و خروشان کن.منطقه کنیکی از محلاتی است که پیرامون آن با اتوبان‌ها بسته شده و درون آن خوشبختانه تا جایی که ممکن بوده از تخریب مصون مانده است.

البته در مواردی اتوبان همت توتستان‌ها را محاصره کرده است و سد سازی روی رود کن، آب آن را کم کرده تا آنجا که بسیاری از باغات خشک شده و به جای آن آپارتمان‌ها به هوا رفته است.

البته در عوض پارکی ساحلی در آن‌جا بنا شده که امروزه به عنوان تفرجگاه با قلیان و کباب پاتوق مردمی است که به آن نیازمند هستند.

محله ده ونک

محله ده ونک تهران ، یکی از محله‌های قدیمی شمیران واقع در منطقه سرسبز شمال تهران است.اهالی دِه وَنَک اعتقاد دارند که قدمت این محله بر اساس درختان کهنسالی که دارد و وجود مقبره قاضی الصابر(ع)، به ۸۰۰ سال می رسد!در دوره قاجار این ده و زمین‌ها و توتستان‌های آن از املاک خانوادهٔ میرزا حسن‌خان مستوفی‌الممالک بود.مستوفی الممالک از معدود رجال قاجاری بود که نزد رضاشاه احترام داشت،

در قدیم ده ونک دارای درختان بسیار توت و گردو و همچنین زالزالک بوده‌است که به مرور زمان این درختان و باغات از بین رفته‌است. در ده ونک تعدادی قنات جاری بود که در دهه ۷۰ شمسی به دلیل آنکه برای خانه‌ها مشکلاتی را به وجود می‌آورد و همچنین برای احداث فاضلاب، بسته یا کور شدند. از بخش‌های معروف و قدیمی ده ونک می‌توان به بازارچه، کوچه امامزاده، گل چمن (سر چمن)، زیر باغ نو، کوچه مسجد جامع، باغ بالا، میدون و سر پل نام برد.

امروزه، این منطقه از شمال به بزرگراه نیایش، از جنوب به بزرگراه همت و شهرک ولفجر (قسمت شمالی محله امیرآباد)، از شرق به محله ونک و از سوی غرب به بزرگراه چمران و محله شهرک غرب و سعادت آباد محدود می‌شود

 یوسف آباد

یوسف­ آباد در منطقه ۶ تهران واقع شده است. این منطقه از نظر امکانات جزو ایده‌آل‌­ترین مناطق تهران به حساب می‌آید. از دلایل محبوبیت این محله می­‌توان به قرارگیری بافت قدیمی در کنار بافت نوساز، فراهم بودن امکانات رفاهی و بهداشتی مناسب، پارک­‌ها و مراکز فرهنگی و هم‌چنین آب و هوای بسیار خوب اشاره کرد. این منطقه به صورت جنوبی شمالی رشد داشته و قیمت ملک بسته به موارد زیادی از جمله محل قرارگیری متفاوت است. این منطقه به صورت کلی در میان مناطق قیمت بالا رده‌بندی می‌شود

تاریخچه نام‌گذاری یوسف ­آباد، به صاحب آن میرزا یوسف مستوفی الممالک برمی‌گردد. این منطقه در زمان حکومت ناصرالدین‌شاه یکی از روستاهای اطراف تهران بوده است. این روستا روی تپه‌­ای در شمال قرار داشته و به همین دلیل از آب و هوای خوبی بهره‌­مند بوده است. در آن دوره، میرزا یوسف مستوفی الممالک صاحب این روستای پرآب و با باغ­‌های سرسبز بوده است. از جمله باغات و قنات‌­های این روستا می­‌توان به باغ بوستان و غنات قلمان اشاره کرد

پس از مرگ میرزا یوسف، پسرش میرزا حسن مستوفی الممالک به دلیل تصمیم به مهاجرت روستا را به سپهسالار امیرخان سردار می­‌فروشد. سپهسالار نیز روستا را به حاجی حسین امین الضرب مالک عباس آباد و امیرآباد واگذار می‌­کند. پس از مدتی حاجی حسین امین الضرب به دلیل بدهی، هر سه روستا را به دولت فروخته و توسط دولت مصادره می‌­شود. دولت نیز روستای یوسف ­آباد را بین کارمندانش تقسیم می‌کند. با گذر زمان و پیشرفت شهر، این روستا تبدیل به یکی از محلات تهران می‌­شود

تجریش

تجریش محله ای بسیار زیبا و تاریخی در تهران است. محله تجریش یکی از قدیمی ترین محلات شناخته شده در شمیرانات است و امروزه نیز مرکز شهرستان شمیرانات است. قدمت تاریخی تجریش بیش از هزار سال تخمین زده می شود. تجریش در گذشته محله ای بسیار وسیع با محلاتی کوچکتر بوده است ، اما امروزه تجریش محله ای کوچکتر است و تجریش بزرگ به چندین محله مستقل تقسیم شده است.

محله تجریش از شمال با خیابان دربندی، خیابان ولیعصر، میدان تجریش، خیابان ملکی، خیابان شهرداری، خیابان دربند و خیابان باهنر، از جنوب با بزرگراه صدر ، بزرگراه مدرس ، خیابان فیاضی و خیابان شریفی منش ، از غرب با از غرب با بلوار نلسون ماندلا و خیابان مریم شرقی و از شرق با خیابان دکتر شریعتی و خیابان موسیوند محدود شده است. محله تجریش با محله‌های ‌الهیه، محله زعفرانیه، محله زرگنده، محله امامزاده قاسم، محله قیطریه، محله امانیه، محله حکمت، محله دربند،محله باغ فردوس و محله درب دوم مجاورت دارد

ام قدیمی تجریش ، طجرشت بوده است. محله تجریش دارای تاریخی بسیار تاریخی و قدیمی است. بزرگترین مستندات مربوط به محله تجریش صحن امامزاده صالح تجریش است. امامزاده صالح تجریش ، برادر امام هشتم شیعیان ، امام رضا (ع) است که در این محله مدفون شده است و از این مورد نشان دهنده این است که از همان زمان زندگی و سکونت در محله تجریش جریان داشته است. موضوع دیگر مربوط به اقامت یکی از بزرگترین پادشاهان سلجوقی در تجریش است. طغرل سلجوقی ، برای اجرای مراسم زفاف ، به سمت دارالملک ری رفت. در نزدیکی ری بیمار شد و به دلیل گرمای هوا ، به سمت طجرشت رفت. چندی در طجرشت ماند تا اینکه با همان بیماری از دنیا رفت. پیکر وی در ری دفن شد که برخی معتقدند وی در بنای برج طغرل مشهور شد.